اینجانب در یک عملیات انتحاری دست به از بین بردن بخشی از اسم وبلاگم زدم به هزار و یک دلیل نه ، بلکه در یک حالت غیر ارادی خلسه گونه !

نیمه شب برای من ( و البته خیلیها ) زمان مقدسیست . تمام تصمیم های مهم زندگی ام را در این زمانها گرفته ام ، اغلب گریه هام ، تمام رویاپردازیهام ، ... ، بیشتر فیلمهای سینمایی که دیده ام ، ... همه در نیمه شب صورت گرفته .

وقتی از روزمرگیها و سر و صداهای بیرون از خانه و تلویزیون مدام روشن با این سریالهای سوزناک وطنی ! و صدای مدام فرزندجان و ... خسته میشم دلم پر میکشه برای نیمه شب و سکوتش و صدای خش خش جارو کشیدن رفتگر نیمه شب و سرک کشیدن ازپنجره به بهانه ی دیدن ماه و شاید ستاره ای .

و الا غیر از همه ی اینها من همان الی ام .

[ ٢٦ بهمن ۱۳۸۸ ] [ ۱۱:۳٤ ‎ب.ظ ] [ الی ]